Pagbubuksan kita, para ng sa ulan

Naggising ako sa marahang katok ng ulan sa bintana
Ito lang marahil ang paggising na hindi ko kaiinisan
naputol ang tulog ko, ang panaginip ko,
dahil sa ulan--
Pero dumilat akong may kislap sa mga mata,
may ngiti sa mga labi na hndi pinilit,
bagkus kusa.
Pagkatapos dumating ka.
Napatayo ako nang marinig kita
Sa labas ng bahay nandoon ka--
Sakay ng motorsiklo mong gumigising sa espaltong basa.
Nandoon ka... Pero hindi ka bumaba.
Nanatili kang sakay ng motor.
Tanaw ko ang damit mong basa sa ulan,
Ang sapatos mong balot ng putik,
At ang mukha mong basa ng tubig at luha.
Naghalo
Pero hindi maitago.
Kitang kita ko, mula sa bintana,
Ang hirap mo.
Pero hindi ka nagsalita.
Hindi ka kumatok.
Umalis ka lang...
Pinaharurot ang motorsiklo,
Tumalsik ang tubig pa-kaliwa at kanan,
Bumaba ako para buksan ka
Para lang salubungin ng iniwan mong usok.
Hindi ko naintindihan.
Ginising ako ng ulan,
At hindi mo ako pinatulog.
Nandito lang ako-
Ibinulong kasabay ng patak ng ulan.
Ikaw ang pag-ibig na kailanma'y hindi ko kapapaguran.
Ikaw ang katok na parati kong pagbubuksan.
Ikaw ang ulan na darating at aalis,
At laging hihintayin.
Ikaw ang tawag na sasalubungin ng nangingislap na mata, matatamis na ngiti, parati
Nandito lang ako umaraw man o umulan,
Nakatanaw sa'yo
Nakaabang sa pagbalik mo
Sa panahong handa ka nang kumatok muli.
Nandito lang ako. 

Pauwi na

"May nakilala kasi ako..." sabi mo habang naglalakad.

Araw-araw ganito tayo. Tatlumpung minuto nating binabaybay ang Ayala papuntang terminal ng UV Express. Ako ba-byahe papuntang Maynila, ikaw pa-Antipolo. Tatlumpung minutong minsa'y tahimik, minsa'y maingay. Ngunit lagi, may kwento.

"May kwento ako..."

'Yan madalas ang bungad ko. Waring humihingi ng pahintulot bago tumuloy. Matagal na tayong magkaibigan. Kung bibilangin ang taon, humigit-kumulang tatlong taon na. Pero hindi ko pa rin magawang mag-kwento lang basta. Pakiramdam ko, wala tayo sa ganoong antas.

"Heto na naman tayo..."

Madalas mong angal. Lagi-lagi, sasagutin ko ito ng,

"Sige na, makinig ka lang. Kahit h'wag ka nang magsalita."

At lagi-lagi, kukunot ang iyong noo pagkatapos ay tatango, parang susuko at sasabihing,

"Oo na, sige na."

Kapag narinig ko na ang pagpayag mo, katulad ko ang isang batang ibinili ng lobo sa labas ng simbahan. Sabik at walang pagsidlan ng tuwa.

Hindi ko alam kung bakit o ano, basta may taglay kang bagay na parang nagbubukas saakin sa mundo. Na parang, nakapagpapalaya ng loob. Kumportable akong maging ako sa tabi mo. Pero aaminin ko, hindi pa sapat upang maging buong ako.

Pakiramdam ko'y, gano'n ka rin. Bawat istorya na inilalahad mo ay parang may kulang. Kumpleto ang detalye: kung saan ka namasyal, sinong kasama mo, anong ginawa mo. Ang nalilimutan mo lang banggitin ay kung ano ang naging pakiramdam mo sa mga oras na iyon.

Hindi mo na kailangang sabihin, ramdam ko naman. Kumportable kang maging ikaw... Ngunit hindi rin ito sapat para maging buong ikaw.

Marahil, wala tayo sa ganoong antas.

Lumipat sa kulay berde ang kanina'y pula. Senyales na pwede na tayong tumawid sa kabilang kalsada.

"Tara, bilis!" sabi ng lalaki sa mga kaibigan niya sa tabi mo. Nagmamadali, kahit marami-rami pa naman ang oras.

Tayo, dahan-dahan lang... Lumipat ka sa kaliwa ko, kung saan mas malapit sa sasakyan. Ganito ka lagi. Hindi mo man hawakan ang kamay ko, kita ko sa kilos mong inaalalayan mo ako. 

May ilang segundong katahimikan. Hanggang sa sabi mo, "may nakilala kasi ako..."

Kakaiba ang tono ng boses mo. May tuwa, ngunit may kaunting hiya.

"Hindi ko alam kung bakit sinasabi ko sa'yo 'to," sabi mo sabay kamot sa ulo.

Ang dami mong paligoy-ligoy, maingat na hinahabi ang bawat salita. Naisip ko, baka magpapakawala ka ng isang sikreto. At hindi ko alam kung handa ba akong malaman ito.

Ngunit, hinintay ko ang sunod mong sasabihin.

"May nakilala ako at sobrang tugma kami," sabi mo habang pinaglalapat ang dalawang kamay, akmang magdarasal.

"Kinikilala pa namin ang isa't isa... Pero alam mo iyon?" tumigil kang saglit, lumikot ang mga daliri na parang may hinahanap.

"Sobrang swak kami." / "magkasundo kayo?"

"Oo!"

Daig mo ang paslit na ibinili ng lobo sa labas ng simbahan. Ikaw ay tagtuyong lupa sa unang araw ng tag-ulan. Kakaiba ang ngiti mo. Mas malaki, mas totoo.

Noong mga sandaling iyon, napatunayan ko: totoo ngang ngumingiti ang mga mata. Nakita ko mismo sa'yo habang ikinukuwento mo siya.

Iyon rin ang unang beses na hinayaan mong ipakita ang sarili mong hubad. Inilahad mo, maski liku-liko, ang buong kwento. Lahat ng ano, sino, paano, kailan, pati ang pakiramdam. Ipinakita mo saakin kung ano ang epekto niya.

"Masaya ako para sa'yo." sambit ko bigla-bigla. Sobrang bilis kong nabitawan ang mga salita, hindi ko na nasiguro kung totoo ito.

Binilisan ko ang lakad... at binilisan pang lalo...

Nagpaalam tayo sa isa't isa nang marating natin ang terminal. Ako pa-Maynila, ikaw pa-Antipolo. Ganito tayo araw-araw. Tatlumpung minutong minsa'y tahimik, minsa'y maingay, at laging may kwento. Ngunit ngayon, tapos na.

I talk a lot.
Like, a lot, a lot.
Sometimes about myself too much,
Or about random stuff i find funny online. 
Sometimes about the strangers i meet, 
Or the problems of the world,  
and how they affect me,
Almost always,
Sometimes never.
I can be a little selfish at times in a conversation;
I'd be so focused in my own bubble and forget to ask how your day was,
So I'm sorry.
I talk a lot. 
I don't mean to bore you, 
Or burden you with my thoughts, 
Just know, that you make me feel comfortable. 
I talk a lot, I'm sorry, 
But thank you. 
For always listening to me, 
Or at least, pretending to. 
Thank you for letting me vent, 
Or at least, 
Being polite enough to let me. 
Thank you 
For listening. 
It means a lot. 
Like, a lot, a lot. 

how?

i see no trace of tears,
on your cheeks, in your eyes
how do you make it look so easy,
like you didn't cry last night?

you go through your day
with a smile on your face,
making jokes here and there
like you didn't cry last night.

to the girl who conceals it all,
takes it all,
you are strong, and this will pass
tears will stop, one day.

sa limang araw na magkasama tayo,
madalas, naisip ko,
paano kaya kung hawakan ko ang kamay mo?

pupunan kayang kusa ng mga daliri mo
ang puwang sa pagitan ng mga daliri ko?
hindi ka kaya maaasiwa
kung bahagyang mabasa
ng pawis ang palad mo,
pasensya na, kabado lang talaga ako

paano kaya
kung bigla kong hawakan ang kamay mo,
at hilahin ka papunta sa mundo ko?
hahayaan mo kayang sumunod ang mga paa mo--
magpapadala ka kaya
sa bawat yapak na tatahakin ko?

sasamahan mo kaya ako,
dalawa tayong,
magtutuklas, maliligaw, at maliligaw pang lalo
dahil alam mo kung gaano ako ka-hina sa daan,
tutulungan mo kaya akong makarating sa dapat puntahan?

sa limang araw na magkasama tayo,
madalas, naisip ko,
pwede ko kayang hawakan ang kamay mo?
kabado ako,
pero kaya kong maging matapang
para sa'yo.

Constant

i know change is inevitable,
but i wish to find
someone who will stay,
someone constant

imagine;
to have someone constant,
from sunrise until dawn,
through the horrors of the night

to have someone know you;
how you like your coffee,
two sugars and one cream,
exactly

to have someone remember
all your little quirks,
like, how your nose twitches
from laughing so hard

he'll notice
how you eagerly remove
raisins from your bread,
because they're just chocolate wannabe's

he'll remember your rituals;
how you offer short prayers
before the car engine starts,
and when you arrive, finally

or how you hate eating alone,
but loves alone-time,
he'll understand
that you're a contrast of yourself --

contradicting,
sometimes difficult, but
still a garden inside,
a bouquet of emotions --
dying, growing, blooming

he'll embrace your all,
and you will too

i'm sure it's nice
to have someone constant,
and to be someone else's
always.

Today I thought of you

Today my parents suggested I light a pink candle for love.
Then I thought of you;
of your smile,
of how your eyes roll when I tell a joke you refuse to acknowledge funny,
of how you try not to giggle when you actually find them funny,
and of how you make me laugh
oh so effortlessly.
Today my parents told me to follow my dreams.
Then I thought of you;
of how you speak,
of how your eyes light up when you talk about your hobbies,
of how excited you are to share your thoughts,
goals and dreams,
and of how you listen to me when I talk about mine
oh so eagerly.
Today my parents asked me if I have a type.
Then I thought of you;
of how you are... as you;
Of how we share the same views;
at time we disagree,
but we always agree to disagree --
that's kind of our way with things
I thought of how you live your life;
easy, free, yet exciting;
Of how I feel when I'm with you.
Of how you make me feel
happy, safe, and unashamed
to act as I am... as me,
oh so comfortably.
Today I told my parents about you.
Then they thought of me;
of us;
of how we will be;
Then I told them,
there's no "we."
I lit a pink candle for love,
But I wasn't sure why I thought of you.
I followed my dreams,
And I'm thankful you were there to give me courage.
I described my type,
and oddly you fit all of them.
But there's no "we."
Only me,
only you,
walking parallel to each other;
together, 
but not.